پرسشنامه رایگان خودبیمارانگاری
پرسشنامه خودبیمارانگاری
چکیده:
خودبيمارانگاري نوعی اختلال رواني است كه با اعتقاد فرد به وجود يك بيماري جدي در خود و نگراني نسبت به آن شناخته ميشود. این اختلال همین طور با جستجوی مداوم اطمینان و مراجعه به مراکز خدمات پزشکی (مراجعه به پزشک) هزینه های مالی قابل توجهی بر فرد و سیستم مراقبت پزشکی تحمیل می کند. در حقیقت این پژوهش برای درک و ارزیابی نشانه های خودبیمارانگاری انجام شده است. در همین راستا پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مستقیم و غیرمستقیم سبکهای دلبستگی و ناگویی خلقی برخودبیمارانگاری انجام شد. مطالعه ی حاضر بر روي 377 دانشجوی دانشگاه فردوسی مشهد که با روش نمونه برداري چند مرحله ای تصادفي انتخاب شدند و بيماري شناخته شده ی رواني و يا مشكلات طبي و فيزيكي بارز و معلوليت نداشتند انجام شد. دانشجویان علاوه بر سئوالات دموگرافیک به پرسشنامه های خودبيمارانگاري ایوانز، سبک های دلبستگی هازن و شیور و ناگویی خلقی تورنتو پاسخ دادند. در اين پژوهش شيوع علائم خودبيمارانگاري در حد مرزی 36/4 درصد و شيوع اختلال آن در دانشجويان مورد مطالعه 13/5درصد بود. از بين51 دانشجوی مبتلا به اختلال خودبيمارانگاري 38 مورد شدت کم و 12 مورد شدت متوسط و تنها 1 مورد سطح بالای خودبیمارانگاری داشتند. اختلال به صورت معني داري در دختران شايع تر بود، و وضعيت تأهل رابطه ی معني داري با آن نداشت برای تحلیل داده ها از ضریب همبستگی پیرسون به منظور بررسی رابطه بین متغیرها استفاده شد که نشان داد رابطه بین سبکهای دلبستگی اجتنابی و دوسوگرا، دشواری در شناسایی احسات و دشواری در توصیف احساسات با خودبیمارانگاری مثبت و معنادار و رابطه بین سبک دلبستگی ایمن با خودبیمارانگاری منفی و معنادار است. از ضریب رگرسیون به منظور بررسی میزان پیش بینی کنندگی متغیرهای سبک های دلبستگی و ناگویی خلقی استفاده گردید و نتایج نشان داد که این متغیرها می توانند پیش بینی کننده مناسبی برای خودبیمارانگاری محسوب گردند. بعلاوه تحلیل مسیر برای بررسی رابطه تيپ سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا با میانجیگری دشواری در شناسایی احساسات و دشواری در توصیف احساسات در خودبیمارانگاری به کار برده شد که نتایج آن نشان داد که سبک های دلبستگی ایمن، اجتنابی و دوسوگرا از طریق دشواری در شناسایی احساسات و دشواری در توصیف احساسات با خودبیمارانگاری رابطه داشته باشند.
نظرات